Έ! ρέ σανίδα (βρεγμένη καλά...) που μού χρειάζεται!

Μιά σανίδα βρίσκαμε ως παιδιά κι ο καλός ξυλουργός της γειτονιάς, στο «πί και φί», μάς τη "διαμόρφωνε" σε "σκλέντζα". Τζάμπα. Το "σκλεντζί" ή "σκλεντζάρι" το φτιάχναμε μόνοι μας από ένα ξερό κλαδί με το σουγιά μας. Και ξεπατωνόμαστε στη σκλέντζα, όλα τα απογεύματα.

Μιά σανίδα βρίσκαμε ως παιδιά και δυό παλιά ρουλεμάν. Κι ένα καδρονάκι. Κι ο καλός ξυλουργός της γειτονιάς, βρίσκοντας κάποιον «κενό» χρόνο, μάς έφτιαχνε ένα πατίνι. Τζάμπα.
Και μ' αυτό πατινάραμε στη γειτονιά μέχρι να μεγαλώσουμε. Τα πλαστικά "σκατά", που χαλούν αμέσως άλλωστε, δεν τα ξέραμε τότε. Κι αν υπήρχαν στην αγορά, δεν υπήρχαν λεφτά για να τα αγοράσουμε...

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαν οι καιροί.
Και τώρα που γίναμε μεγάλοι πιά, μάς πρόκυψε, ...θεόσταλτη μάλλον, άλλη ...Σανίδα.
Να λύνει και να δένει, όποιους γούσταρε (ή όποιους της έλεγε ο θεός...).
Εγκυκλίους δώθε-κείθε (...θεόπνευστες προφανώς) και με μιά μανία για το αρχείο, αδερφέ μου, άλλο πράμμα.
Ό,τι ενοχλούσε την αδελφή της, την Εξουσία, φφσσσσσούπ... κατευθείαν αρχείο. Θεϊκή έμπνευση μόνον μπορούσε να ήταν αυτό.
Δεν εξηγείται αλλοιώς.

Κι όταν παλιοκαιρίστηκε η Σανίδα, φρόντισε και για την υστεροφημία της. Με μιά «διάταξη» και μία ρήση.
Η διάταξη ήταν εναντίον του τρομερού εγκλήματος του blogging. Το χτύπησε κατακέφαλα το σιχαμένο τέρας.
Και η ρήση ήταν περί θεού: Ότι αυτός μόνον γνωρίζει τα λάθη που πιθανόν να διαπράττουν οι Σανίδες!

Κι εγώ ο κοινός θνητός και ...μάλλον άνθρωπος, που νόμιζα ότι μπορώ κι εγώ, με το μυαλουδάκι μου, να βρίσκω λάθη που έκαναν, κάνουν και ίσως θα κάνουν οι Σανίδες;;;
Έ! ρέ σανίδα (βρεγμένη...) που μού χρειάζεται!
.

...και το "πνεύμα" της Ανάστασης

«Τόσο άχρηστη είμαι... 50 χρονών;;;»
Η κραυγή μιάς γυναίκας που έψαχνε για δουλειά, μετά το κλείσιμο της βιοτεχνίας που δούλευε.
Χτες το πρωί στην ΝΕΤ...
«Το πρώτο πού με ρωτάνε, όπου πάω να πιάσω δουλειά, είναι πόσο χρονών είμαι!
Λες και είμαι γαϊδάρα...
Κι όταν τους λέω "50", μέ εξαποστέλνουν.
Τόσο άχρηστη είμαι... 50 χρονών;;;»

Τί να πρωτοπεί κανείς;;;
# Ότι «αυτοί ξέρουν καλλίτερα»;;;
# Ότι οι νέοι στοιχίζουν πολύ λιγότερο;;;
# Ότι η εμπειρία δεν μετράει πλέον;;;
# Ότι ........................................

Στην αντικοινωνική κοινωνία μας, όπου (και) η εργασία είναι εμπόρευμα, όπου η ανθρώπινη ζωή, η επιβίωση, είναι εμπόρευμα κι ο ανταγωνισμός της ζούγκλας, η αλληλοεξόντωση, η "ανθρωποφαγία", είναι το ...ίνδαλμα των ταγών, δεν υπάρχουν αυτιά ευαίσθητα σε τέτοιες κραυγές...

Οι νταβατζοπαυλιδοεφραιμοβουλγαρομαγγινοσουφλοτσουκατοσκυλιανίδηδες μόνον τραβούν την προσοχή.

Το πνεύμα των Χριστουγέννων...

Το ότι η Αστυνομία "τίμησε" το πνεύμα των Χριστουγέννων, με το να καθυστερήσει 5 {πέντε} ολόκληρες μέρες να ασχοληθεί με την άνανδρη επίθεση κατά της βουλγάρας καθαρίστριας-συνδικαλίστριας με βιτριόλι, ήταν δυστυχώς αναμενόμενο. Είχαν άλλες φουρτούνες... Σιγά που θα ασχολούνταν άμεσα με μια κ...μετανάστρια...

Όμως ...τιμήθηκε ιδιαίτερα, από ΟΛΗ την κοινωνία μας τολμώ να πω, με τον θάνατο 19χρονης ρουμάνας εργάτριας από κατάρρευση ερειπίου, όπου διέμενε σε χωριό της Καλαμάτας.
Είναι δυστυχώς επίκαιρη και πάλι η επιστολή που είχαν στείλει, στον μητροπολίτη τους και στους συμπολίτες, 7 παπάδες -εφημέριοι σε 7 χωριά της Άρτας- τα Χριστούγεννα του 2007.
Και φοβάμαι θα είναι επίκαιρη και στο μέλλον...
« « « « « «
Δεκάδες άτομα από μακρυνές χώρες βρίσκονται έξω από την πόρτα μας γυμνοί κι αναγκεμένοι.
Παντελής έλλειψη οίκτου και ντροπής ξαναφέρνει έναν εργασιακό μεσαίωνα(!!!) και στις μέρες μας: Ο άνθρωπος-εργαλείο.
Δεν μάς ενδιαφέρουν οι ανάγκες του, η αρρώστεια του, ο πόνος του.
Φθηνά μεροκάματα. Τί θα φάει; Αδιάφορο. Πού θα κοιμηθεί; Όπου θέλει.
Ποιό χριστιανικό έθνος(!!!) και ποιά ορθόδοξη(!!!) Ελλάδα. Αρκεί να είσαι λίγο τσακάλι και έχεις όλον τον κόσμο στα πόδια σου. Τέτοια τσακάλια εκμεταλλεύονται την ανάγκη αυτών των ταλαίπωρων.
» » » » » »
Τα θαυμαστικά (!!!) δικά μου για την δύναμη ψυχής αυτών των παπάδων.
Κατά τα άλλα...
Καλή Χρονιά!

Σταμάτης Κριμιζής

Αστροφυσικός, καθηγητής Έρευνας του Διαστήματος, Ακαδημαϊκός

Ένας, σίγουρα!, ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
Είχα την ευκαιρία χτες βράδυ να δω την εκμπομπή της κ. Βίκυς Φλέσσα "ΣΤΑ ΑΚΡΑ" με καλεσμένο τον καθηγητή Κριμιζή, 70, που, αφού διεύθυνε επί πολλά χρόνια έναν σημαντικό τομέα της NASA {και ...φόρεσε τα γυαλιά στους αμερικάνους, οργανώνοντας επιτυχείς διαστημικές αποστολές στο 1/5 του κόστους...}, γύρισε εδώ να συνεχίσει τις έρευνες και τα πειράματά του.
Μπορείτε να την βρείτε μέσω του www.ert.gr/akra. Σάς συνιστώ να το κάνετε! Eίναι ένας τόνος αισιοδοξίας για το μέλλον της ανθρωπότητας μέσα στο ζόφο.
Εδώ θα παραθέσω συνοπτικά, αν μη ...τηλεγραφικά, ό,τι με εντυπωσίασε πιό πολύ.
Το πρώτο και κύριο ήταν η απλότητα του ανθρώπου, συνδυασμένη με τη ζωηρότητα στο βλέμμα, την ήπια προσέγγιση των θεμάτων, την λιτή ακριβολογία, την υπέροχη έκφραση, την έλλειψη έστω και ελαχιστότατου ψήγματος έπαρσης ή στόμφου, την προσήνεια. Ωχριούσε μπροστά του ακόμα και η γλυκύτατη κα Φλέσσα, που κατέχει κι αυτή κάμποσα από τα παραπάνω.
ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΑ
§ Υπάρχουν κάπου 200 δισεκατομμύρια ηλιακά συστήματα στον Γαλαξία "μας" και κάπου 200 δισεκατομμύρια Γαλαξίες.
Κι έκατσα και λογάριασα πως και μόνον για να τα μετρήσει κανείς ΟΛΑ αυτά τα ηλιακά συστήματα, χωρίς καθόλου να κάνει κάτι άλλο, να μετράει 24 ώρες το 24ωρο δηλαδή, και γρήγορα μάλιστα... να λέει κάπου 100 αριθμούς το λεπτό, θα χρειαστεί... 761 ΤΡΙΣεκατομμύρια γήϊνα χρόνια.
§ Το χαμηλό κόστος στις διαστημικές αποστολές ερευνητικών σκαφών {από 1.000.000 δολλάρια σε μόνο ~150.000 δολλάρια!!!} αλλά και την σύντμηση του χρόνου από 36 μήνες σε 26{!!!}, τα πέτυχε η ομάδα του ακριβώς γιατί δούλευαν ομαδικά και οι αποφάσεις παίρνονταν από όποιον/όποιους είχαν τη ΓΝΩΣΗ για κάτι, για όποιο τμήμα του προγράμματος, χωρίς παραπομπές σε επιτροπές κλπ που το μόνο που πετυχαίνουν είναι η διάχυση της ευθύνης, η επιμήκυνση του απαιτούμενου χρόνου, η διόγκωση του κόστους.
§ Οι αποστάσεις είναι τέτοιες που, για καμμιά εκατοστή τουλάχιστον χρόνια, και με τα σημερινά μέσα, θα πρέπει να ξεχάσουμε κάθε πιθανότητα ...αποικισμού του διαστήματος, ακόμα και του σχετικά "κοντινού" μας, του «Α» του Κενταύρου π.χ.
Ας τα αφήσουμε λοιπόν για τους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας, λέω εγώ... Και στο ταχύτερο {κι από το φώς!} ..."διαστημόπλοιο", τον νού μας... «Μηδέν θάττον νού» έλεγαν οι αρχαίοι.
§ Η έρευνα του διαστήματος μάς είναι χρήσιμη για να βελτιώσουμε την ζωή μας ΕΔΩ, στη γή.
Ως παράδειγμα έφερε την περίπτωση της υπερθέρμανσης του πλανήτη "Ερμή" λόγω έντονου φαινομένου θερμοκηπίου, που μπορεί πολλά να μάς διδάξει για το δικό μας αναπτυσσόμενο ανάλογο φαινόμενο.
§ Τα περί επιδράσεων των άστρων στη ζωή των ανθρώπων {η Αστρολογία δηλαδή} είναι ανοησία. Και όσοι διαβάζουν ωροσκόπια, απλώς χάνουν το χρόνο τους. {Αλλά και ΑΛΛΑ πράμματα χάνουν, τολμώ να προσθέσω εγώ...}
Και εξήγησε: Τα μαγνητικά πεδία, η ακτινοβολία κλπ των άστρων, των πλανητών, είναι μετρήσιμα και μετρημένα, και είναι ελάχιστα {χωρίς καμμιά επίδραση δηλαδή} σε σύγκριση με την ακτινοβολία και τα μαγνητικά πεδία μιάς γραμμής ηλεκτρικού ρεύματος υψηλής τάσης π.χ.
...ΚΑΙ ΑΛΛΑ
§ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Πλήρης αναξιοκρατία, πελατειακές σχέσεις, διορισμός συγγενών, ψηφοφόρων κλπ χωρίς προσόντα. Και πρόσθεσε χαρακτηριστικά: Ακούμε πως ο πρωθυπουργός έδωσε εντολές να γίνουν αυτά κι αυτά κι αυτά. Σε ποιούς τις έδωσε; Σε αμαθείς και ανίκανους να εκτελέσουν στοιχειώδη πράμματα;;; Είναι βασικό, υπαρξιακό, πρόβλημα της χώρας μας, κατάληξε.
Και συμπλήρωσε για το ρόλο της, λεγόμενης, Πανεπιστημιακής Κοινότητας: Έμαθα, σε κάποιες διαλέξεις που κάναμε σε Λύκεια, πως έχουν πολλές φορές καλέσει τα σχολεία διάφορους πανεπιστημιακούς να κάνουν διαλέξεις στα παιδιά και ΔΕΝ ΔΕΧΤΗΚΑΝ, δεν πήγαν, δεν πάνε.
§ ΣΕ ΤΙ ΤΟΝ ΒΟΗΘΗΣΕ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΤΟΥ
{Γεννήθηκε και μεγάλωσε, τέλειωσε Δημοτικό και 6τάξιο Γυμνάσιο στη Χίο}.
Η διαδαχή/τήρηση κάποιων αρχών όπως πειθαρχία, ευθύτητα, ποτέ ψέμμα, εντιμότητα, εκτίμηση για τη γνώση.
§ ΤΙ ΘΑ ΕΚΑΝΕ ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΟΣ
Είπε ότι τον συναρπάζει η Βιοχημεία, τα επιτεύγματά της, η δυνατότητα να βρίσκει και να σχεδιάζει κανείς ΕΙΔΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ για συγκεκριμένη ασθένεια συγκεκριμένου ατόμου.
§ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Η προσφορά στην γνώση θεωρώ ότι ήταν αρκετός λόγος για την ύπαρξή μου, είπε.
§ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, Ο ΘΑΝΑΤΟΣ;
Νά 'μαι υγιής, θέλω, όταν πεθάνω.
§ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ;
Δεν απασχολεί την Επιστήμη το θέμα αυτό γιατί είναι εσωτερικό του καθενός. Η Επιστήμη ασχολείται με "χειροπιαστά" πράμματα, με πράμματα που μπορεί να αποδείξει ότι είναι έτσι ή αλλοιώς, και ξέρει ότι σχετικά με το θεό δεν μπορεί να αποδείξει ούτε ότι υπάρχει, ούτε ότι δεν.

"ΖΩΗ" είναι αυτό που συμβαίνει, όταν εσύ ασχολείσαι με άλλα πράγματα

Το είδα κάπου και μού άρεσε ως ορισμός.
Γιαυτό και το μεταφέρω εδώ.

Σάς καλώ και σάς παρακαλώ ν' αρχίσουμε να δίνουμε, καθεμιά και καθένας, τον δικό του ορισμό... Ή και περισσότερους από έναν, εναλλακτικούς.
Να φτιάξουμε μιά κάποια συλλογή... για τα γεράματά μας...

Το πρώτο που μού ήρθε στο μυαλό είναι εκείνο το πικρόχολο/θυμόσοφο, όχι ακριβώς "ορισμός" βέβαια:
«η ΖΩΗ είν' ωραία αλλά ...τάχει μ' άλλον».

Περιμένω τις δικές σας σκέψεις / ορισμούς.

♬ Τίποτα δεν πάει χαμένο...

Σάς έλλειψα 40 μέρες;;; Αν κρίνω από τα ...άπειρα σχόλιά σας, δεν σάς έλλειψα και πολύ... Είχατε άλλωστε τόσα άλλα για να ασχοληθείτε. Καθημερινά και "διαρκείας". Σημαντικά. Δεν είναι ειρωνεία αυτό.
Πολλά δείχνουν πως δεν πάνε "καλά" πιά. Όμως...
Τίποτα δεν πάει χαμένο...
Τραγουδείστε το κι εσείς, όσοι απαισιόδοξοι.
1. Πέφτουν συνέχεια τα Χρηματιστήρια "Αξιών", οι «ναοί» όπου τζογάρανε συνέχεια τα ακριδικά, καθόλου παραγωγικά, κεφάλαια. Που, ως πλύση εγκεφάλου, τα απανταχού παπαγαλάκια τα ονομάζουν ...επενδυτικά.
Δεν σημαίνει αυτό ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν -κι άλλοι θ' αρχίσουν σύντομα- να επανεξετάζουν ποιές είναι οι πραγματικές αξίες;
2. Εκλέχτηκε Πρόεδρος της υπερδύναμης, της «αυτοκρατορίας» λένε άλλοι, ένας μιγάδας. Αυτό, από μόνο του, μπορεί να μην σημαίνει πολλά.
Αυτό που κυρίως μετράει είναι ότι πολύ περισσότεροι άνθρωποι-πολίτες πήγαν στις κάλπες, πολύ περισσότεροι ΨΗΦΙΣΑΝ. Όσες αντιρρήσεις κι αν υπάρχουν για την "φύση" αυτού του γεγονότος, από μόνο του είναι ενθαρρυντικό. Να δείτε πως και σε όποιες άλλες εκλογές γίνουν, στην Ευρώπη τουλάχιστον, το ίδιο θα συμβεί.
3. Στη Γερμανία οι «Golden Boys», οι πρέδροι Δ.Σ., διευθυντές κλπ εταιρειών, "παραιτήθηκαν" από τα πριμ τους και τους υπέρογκους μισθούς τους {προφανώς γιατί μυρίστηκαν ότι θα σηκώνονταν κι οι πέτρες να τους βαρέσουν} αφού με τους δικούς τους τζογαδόρικους χειρισμούς πήγε "φούντο" η χρηματιστηριακή {ακριδική} Οικονομία κι όπου νά 'ναι θα κακοπάθει και η άλλη, η πραγματική, στο μέτρο που ήταν εξαρτημένη από τον τζόγο των χρηματιστηρίων.
Μπορεί εμείς να μην γλιτώσουμε από τα ΠΟΛΛΑ, ΠΑΡΑΠΟΛΛΑ, λεφτά των Βουρλούμηδων π.χ., διότι δεν είναι τόσο άφθονη η ...τσίπα στα μέρη μας, αλλά τουλάχιστον θα γλιτώσουμε από τις ανόητες, υποβολιμαίες, υστερόβουλες, ιδιοτελείς θεωρίες, ΝΑΙ !, ανόητες, υποβολιμαίες, υστερόβουλες, ιδιοτελείς θεωρίες των Αλογοσκουφοανδριανόπουλων και πολλών, δυστυχώς, άλλων, ότι αν ξεπουλήσουμε όλη την κρατική περιουσία σε ιδιώτες και την διαχειρίζονται πλέον ...γάτες-"ΜΑΝΑΤΖΕΡ" όλα θα πάνε καλά... καλλίτερα από το κράτος ως επιχειρηματία, το κράτος όμως που οι ίδιοι ή όμοιοί τους δημιούργησαν !!! [*]
4. Οι ...G20 {αμάν πιά μ' αυτά τα ..."G"..., G7..., G8..., "G" και τον κακό τους τον καιρό} μαζεύτηκαν, συσκέφτηκαν {καθόλου όμως σίγουρο δεν είναι ότι ...σκέφτηκαν κιόλας}, «ώδιναν όρος και έτεκαν μύν».
Όμως έγινε κι άλλη σύσκεψη. Στο Πόρτο-Βαγιάρτα. Σύσκεψη των ...μή-G, αυτή... Όλο και περισσότεροι φαίνεται πως καταλαβαίνουμε ότι πρέπει πια να ...διατιμηθεί ο άνθρωπος πάνω από τα κέρδη, τα πλούτη...
- - - - - - - - -
[*] Ας μην θεωρήσει κανείς ότι είμαι θαυμαστής το σοβιετικού "μοντέλου". Θα τα ξαναπούμε για το θέμα κρατικό-ιδιωτικό.

Υπάρχει άραγε χώρος για αισιοδοξία;;;

Τα μηνύματα από την "ελεύθερη αγορά" και τους «ναούς» της, τα Χρηματιστήρια είναι ζοφερά. Σήμερα έπιασαν το -10% παγκοσμίως, λέει. Και κάπου -50% τον τελευταίο χρόνο.
Θα χρειαστεί ένα νέο «New Deal» κατά πώς φαίνεται...

Ας αρχίσω από το τραγούδι του Νίκου Ξυλούρη, που κάπως σαν "εθνικό ύμνο" του ανθρωπισμού και του ...Do it yourself το βλέπω:
♬
Πώς να σωπάσω μέσα μου
την ομορφιά του κόσμου;
Ο ουρανός δικός μου
κι η θάλασσα στα μέτρα μου.

Πώς να μέ κάνουν να τόν δω
τον ήλιο μ' άλλα μάτια;
Στα ηλιοσκαλοπάτια
μ' έμαθε η μάνα μου να ζώ.

Στου βούρκου μέσα τα νερά,
ποιά γλώσσα μού μιλάνε,
αυτοί που μού ζητάνε,
να χαμηλώσω τα φτερά;

Οι στίχοι ήταν του Κώστα Kινδύνη και η μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου.

Συνδυάζοντάς το μάλιστα με το:
♬
«Όλα είναι ίδια αν δεν τ' αγαπάς
όλα μένουν ίδια άμα δεν τα πάς»
του Ορφέα Περίδη
και το:
♬
«Τίποτα δεν πάει χαμένο»
του Μάνου Λο'ί'ζου,
μπορούμε να βρούμε, σκέφτομαι, κάποια πηγή αισιοδοξίας.

Ας αναλογιστούμε το παγκόσμιο οικονομικό "τοπίο" πριν την αλματώδη αύξηση της τιμής του πετρελαίου, στην οποία οι περισσότεροι υποστηρικτές της "ελεύθερης" - διάβαζε: ασύδοτης- αγοράς αποδίδουν τη σημερινή κατάσταση, αλλά και μετά.
Κυριαρχούσαν τα ...ακριδικά κεφάλαια. Τα κεφάλαια που, σαν οι ακρίδες, πάνε κάπου τρώνε ό,τι βρεθεί μπροστά τους κι όταν εξαντληθεί αυτό φεύγουν και πάνε -ηλεκτρονικά πιά...- παραπέρα για να φάνε πάλι ό,τι βρεθεί μπροστά τους...
Καθαρός τζόγος.
Ως «καζίνα» λειτουργούσαν πάντοτε τα χρηματιστήρια, όσο και να προσπαθούσαν να κρύψουν την πραγματικότητα ονομάζοντάς τα «ναούς επενδύσεων»...
Ο εκχρηματισμένος πλούτος μόνο με την ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΗ ΣΠΑΤΑΛΗ είχε να κάνει, την ξιπασιά, όχι με την παραγωγή.
Το λήαρ-τζέτ που πετάει στην Ολλανδία για να φέρει ολόφρεσκες τουλίπες στα γενέθλια της τάδε κυρίας...
Τα 30 "λαγουδάκια" που συντροφεύουν μονίμως στα ταξίδια του τον υπέργηρο μεγιστάνα εκδότη του "Playboy"... «Ενημέρωση» είναι κι αυτό, τρομάρα μας...
Ο άλλος που πλήρωσε 20.000.000 $ για μιά βόλτα του στο διάστημα...
Ο «φιλότεχνος» που πλήρωσε 90.000.000€ για έναν πίνακα ζωγραφικής...
Το νυφικό της τάδε που στοίχισε 150.000€...
Η σάπια κοινωνία του "έχω", όχι του "είμαι"...
Εμείς οι ίδιοι που αλλάζουμε, πετάμε ρούχα, μόνο και μόνο γιατί άλλαξε η "μόδα"...
Νομίζοντας ότι έτσι αλλάζουμε κι εμείς...
Ή ότι καταφέρνουμε να κρύψουμε το ότι δεν αλλάζουμε γιατί φοβώμαστε...

Αυτά βλέπω εγώ να καταρρέουν.
Κι έχω την εντύπωση ότι θα βγούμε σοφώτεροι από την καταστροφή. Των "κάποιων" την καταστροφή... Οι υπόλοιποι ...γρατσουνισμένοι ή ελαφρώς τραυματίες νομίζω θα βγούμε απ' το "κράχ".

Άλλωστε, όπως άκουγα παλιότερα, «όποιος έχει θα χάσει» κι οι συντριπτικά περισσότεροι δεν έχουν και τίποτε για να το χάσουν...
Τη δουλειά τους;;; Μήπως δεν την έχαναν και πριν κατά τις βουλήσεις των ...ακρίδων;;;
Θα στηθούν πολύ γρήγορα πάλι οι δουλειές, νά 'στε βέβαιοι.
Σε άλλη βάση πιά, νομίζω.
Και αισιοδοξώ.